cariensblog

het blijft pionieren …


Fietsvergunning

Vrijdag fietste ik naar ’t stadhuis om een nieuw paspoort aan te vragen. Ik had al begrepen dat dat tegenwoordig een week duurt voordat je die hebt. Ik kwam binnen en het was er als vanouds. Mensen die in stoeltjes hangen op een manier die verraadt dat ze er al even zitten, een bedompte lucht en een sombere sfeer. Ik liep naar het apparaat voor de nummertjes. Maar dat ging even niet door, want tegenwoordig moet je een afspraak hebben, anders kan je niet meer terecht. Ik keek nog eens goed. Was er nergens een mogelijkheid om tóch te wachten als je dan de wachttijd voor lief nam ? Nope. Wat vervelend, dacht ik, want ik had nu even tijd.
De rest van de middag was ik weg, dus maandagochtend vroeg hing ik aan de telefoon (een digiD wil ik niet vanwege de problemen met de veiligheid / identiteitsdiefstal). Krijg je eerst een computer die vraagt welke stad je wil spreken, en dat je wel je BSN nummer bij de hand moet hebben, maar al vlot werd ik doorverbonden. Wat denk je: ik kon over 2 dagen helemaal aan het einde van de middag terecht in een heel andere deelgemeente, op het stadskantoor in mijn eigen gebied pas over 18 (!!) dagen, en in het op één na dichtstbijzijnde deelgemeentekantoor over 9 dagen. Om even mijn geld en pasfoto in te leveren, voor een identiteitsbewijs dat ik verplicht ben te hebben en ook bij me te dragen. Pardon ?
Ik heb het nagekeken. In Amsterdam bijvoorbeeld kan je kiezen tussen een afspraak maken óf langskomen bij het inloopuur. In Den Haag is het advies een afspraak te maken maar kán je ook gewoon naar het stadsdeelkantoor gaan, maar in Rotterdam, las ik vandaag, kan je sinds mei 2012 alléén terecht op afspraak.
Wat is dat nou toch voor doorgeschoten regelcultuur ? Efficiënter lijkt het er niet door geworden als je meer dan 2 weken moet wachten om in je eigen deelgemeente in de wachtkamer plaats te mogen nemen. En het hoeft toch ook niet gelijk weer zo zwart óf wit, andere steden kunnen het toch ook combineren ? Je kan een tijdvak doen voor de binnenlopers en een tijdvak voor de mensen met afspraken. Of een paar balies voor de afspraken en een paar balies voor de binnenlopers….. dat is toch even goed te regelen ? Tuurlijk is het een goede service dat je af kán spreken. Maar dat het kán hoeft toch niet gelijk te betekenen dat het móet ?
Wat is het volgende: moeten we straks een vergunning aanvragen om door de stad te fietsen in de spits, svp per maand aangeven waar je de komende weken allemaal wil fietsen tussen 08 en 10 uur en hoe laat, zodat het allemaal gestroomlijnder verloopt want meer fietspaden aanleggen is nu te duur ? Je zou denken dat ik belangrijkere dingen aan mijn hoofd heb, en die heb ik ook, maar ik word er altijd zo moe van als ik met onnodige bureaucratie of regelarij geconfronteerd word.