cariensblog

het blijft pionieren …


Madiba

Gistermorgen landde ik in een koud, somber, winderig en nat Nederland, na 6 weken reizen door een bloeiend, kleurrijk en licht Zuid-Afrika. Het merendeel van die 6 weken bracht ik door in de natuur. In de bergen, aan de zee, en op de vlakten van de Karoo. Oeroude landschappen die getuige waren van het kwetsbare begin van de mensheid. Zelden zag ik zulke weidse uitzichten, en was er zoveel rust om me heen. Het was heerlijk om er te wandelen, en mijn conditie en algehele (gevoel van) gezondheid is enorm vooruitgegaan. De laatste dagen liep ik ongeveer 15 km per dag, in de bergen, met serieuze hoogteverschillen. Alleen tijdens het klimmen merk ik nog dat ik snel buiten adem raak, afgezien daarvan is mijn conditie nu als vóór mijn diagnose.

Maar de reis stond niet alleen in het teken van genieten in de natuur en aansterken: het overlijden van Nelson Mandela heeft ook een stempel gedrukt op de reis. Vanaf zijn overlijden stonden radio en televisie in het teken van zijn leven, met interviews, documentaires en archiefbeelden, en heel veel phone-in programma’s. En toevallig stond de reis zo gepland dat we precies op de dag dat zijn lichaam naar Qunu werd gebracht (waar hij ook begraven is), daar langs zouden rijden.
qunu 2
We zijn gestopt bij het museum in Qunu, wat we sowieso al van plan waren, maar wat nu wel een heel bijzondere lading kreeg. We waren er nét voor de eerste persbriefing en werden in eerste instantie dan ook voor een cameraploeg aangezien en ontvangen voor de briefing.  We kregen een rondleiding en mochten ook wat schrijven op de grote banieren die speciaal voor de gelegenheid aan de buitenmuren waren bevestigd. Terwijl we buiten in het veld stonden bij de steen waar hij als kind speelde, en over de velden uitkeken waar hij als jongen met het vee van zijn vader rondliep, zagen we verderop de touringcars staan die de gasten zouden transporteren, en de tent waar de plechtigheid zou worden gehouden.
qunu 1

Op de dag van de begrafenis, en mijn verjaardag, volgden we in het locale sportstadion, temidden van de Xhosa gemeenschap, de plechtigheid op een groot, voor de gelegenheid opgericht megascherm. Op een uur afstand van waar het gebeurde. De dood van Madiba, zoals hij vol liefde en respect wordt genoemd door veel mensen in Zuid-Afrika, en alle aandacht voor zijn leven, gedachtegoed en uitspraken, heeft er voor gezorgd dat ik ook veel heb gereflecteerd op mijn eigen leven en wat ik met mijn leven heb gedaan tot nu toe. Over wat ik heb gegeven van mezelf. En het inspireerde me om de komende tijd meer te gaan ondernemen. Het was heel, heel erg bijzonder om dit mee te mogen maken. Om precies op die plek te zijn.

En dan terug naar Nederland en het leven hier: aanstaande maandag heb ik een CT-scan en bloedonderzoek, en dinsdag, op de valreep in 2013, een belangrijk gesprek met de chirurg. We hopen natuurlijk dat er nog steeds geen uitzaaiingen zijn, en dat de CA19,9 waarde nog wat lager is dan de laatste keer. En het zou helemaal fantastisch zijn als hij mij een kandidaat voor operatie vindt. Die kans is erg klein, maar dat neemt niet weg dat ik er op hoop dat hij er brood in ziet. Duim maar voor me !