cariensblog

het blijft pionieren …


Stoofperen zonder

Mijn nog jonge perenboompje in Hoek van Holland had een moeilijk jaar. Hij staat eigenlijk op te arme grond en wordt geteisterd door luizen, schimmels en you name it.
perenplukIeder jaar snoei ik, geef een paar keer per jaar bijvoeding etc. Maarja, ik ben er van afgelopen najaar tot in juni dit jaar niet geweest, dus dit jaar moest hij het op eigen kracht doen. En dat was te zien. Toch haalde ik er een paar weken geleden nog een paar kilo oogst af. Goed gedaan boompje! Het merendeel gaf ik weg. Te moe om te geloven dat ik die kilo’s zelf zou verwerken, maar vooral omdat het gewoon fijn is om te delen wat je hebt. Ik kon me pas gisterochtend er toe zetten mijn deel te gaan stoven en besloot tot een experimentje. Stoofperen zonder enige zoet-toevoeging…. worden die zoet genoeg en lekker? Antwoord: ja! Omdat het zo heerlijk smaakte hierbij de ingrediënten die ik toevoegde: op ca. een pond stoofperen (gokje) een flinke kaneelstok, wat kruidnagels (ca 8), een scheut rozenwater (ca 3 eetlepels) en een snuf safraandraadjes. Peertjes net onder water, en koken maar. Op heel laag vuur op een warmhoudplaatje heb ik het ca. 5 uur laten pruttelen (langer wordt het misschien nog lekkerder?). Een goed alternatief als je het eens zonder rode port of wijn of zonder suiker wil klaarmaken…
Nadat ik de peertjes had opgezet kwam een vriendin me halen en zijn we naar Rockanje gereden voor een wandeling in Voornes Duin. Het weekendje weg dat we eigenlijk hadden gepland was een brug tever gebleken voor me, maar wat was het heerlijk om op die onverwacht prachtige herfstdag de middag buiten in de schone lucht in een mooie omgeving door te brengen.
Vandaag nog even een rustdag voordat de laatste reeks bestralingen aanbreekt. De 30 ga ik niet volmaken, de 25 ga ik wel halen, dus ergens in de tweede helft van deze week zal ik de stekker er wel uittrekken. Maar dan zit ik al wel boven de 80%. Dat is al meer dan de dosis van de chemo die ik binnenkreeg (75%). Ik ben tevreden. De wiet-druppels zijn tot mijn grote blijdschap aangeslagen. Ik ben nog wel misselijk, vooral na het eten, maar het is hanteerbaar en een héél stuk minder dan het was. Na de derde druppel, bijna een volle dag na de eerste, voelde ik me ineens vrolijker worden, er was een vriendin bij me die me letterlijk ‘op zag klaren’. Gaandeweg werd ik duffer en slapper met 3 druppels per dag. Ik zit nu op 1 druppel per dag voor het naar bed gaan, dat lijkt voor mij de beste balans tussen energie en nog kunnen eten, dus voor mij een goede ‘onderhoudsdosis’. Mijn eetlust is helaas nog steeds bar en boos, maar ik houd het gewicht nog redelijk vast, en vertrouw er op dat ik snel weer opknap als ik stop (ook al is sinds afgelopen week de 12vingerige darm nu ook een bestralingsslachtoffer). Het einde is in zicht! Yeah!