cariensblog

het blijft pionieren …


Aikido – the art of being calm while under attack

Kort geleden ben ik geïnterviewd voor een radioverhaal. De vraag die een paar keer terugkwam was hoe het komt dat ik zo kalm ben in deze situatie, en met name in het begin, toen ik de dood in de ogen keek. Als mensen me dat vragen zeg ik meestal iets over mazzel hebben om niet bang voor de dood te zijn, of over zenboeddhisme waar ik al ruim 25 jaar mee bezig ben. Maarja, als ik eerlijk ben: zo vaak zat ik nou ook niet te mediteren. En tijdens dit gesprek schoot me ineens te binnen waar ik jaren en jaren heb kunnen oefenen op dit gebied: met aikido.
Aikido is een bijzondere vechtsport, als je het zo al kan noemen. Er bestaan geen wedstrijden, alleen demonstraties. Het gaat niet om te winnen, laat staan om iemand anders te óverwinnen. Het principe is dat als iemand jou –onverhoopt- aanvalt jij die ander, met behulp van diens energie en richting van de beweging, onschadelijk maakt. Maar ook dat gaat op een redelijk milde manier. Zoals mijn leraar altijd zegt: in woorden is het zoiets als “hé joh, doe dat eens even niet.” Dat wil niet zeggen dat de technieken niet effectief zijn, of dat de sport ‘soft’ is: maar de energie waarmee je het doet is niet agressief. Volgens de wikipedia pagina over aikido zie je de aanvaller ook niet als tegenstander maar als iemand waarmee je in harmonie probeert te komen.
Heel belangrijk bij aikido is dat op het moment dat iemand je aanvalt, je helemaal leeg bent. Open, ontspannen, maar altijd alert en klaar voor actie. Alleen dán kan je namelijk op het juiste moment (zeer belangijk) een juiste handeling in het juiste tempo maar in ontspanning uitvoeren.
Stel je voor: je staat op de mat, je trainingsmaatje kijkt je kwaad aan, springt op je af en grijpt je bij de keel om je te wurgen, of haalt uit met een stomp in de richting van je gezicht. Probeer maar eens om niet te verkrampen, zelfs niet in nek of schouders, open en ontspannen te blijven en in de dynamiek van het moment (sierlijk) te bewegen. Dat viel mij niet makkelijk. Als ik nu terugkijk (want helaas heb ik door mijn fysieke gesteldheid sinds december niet meer getraind) is dat voor mij een heel belangrijk onderdeel geweest van de aikidotraining al die jaren. Er komt iets aggressiefs op je af…. en jij blijft ontspannen en helder, handelt adequaat, als het moet hard, maar zonder enige vorm van innerlijke agressie.
Ik mis aikido als ik het niet doe, en door er weer eens over te praten ben ik getriggered om het toch weer te gaan proberen nu ik me wat beter voel, ook al kan ik maar de halve les meedoen.
Ik heb het besproken met een goede vriend en mede-aikodoër. Misschien kan ik maar af en toe gaan, maar aanstaande maandag sta ík weer op de mat!