cariensblog

het blijft pionieren …


Heerlijk er tussenuit

daliSoms is het heel fijn dat er mensen om je heen zijn die je zo goed kennen dat ze soms beter weten wat je nodig hebt dan jij zelf denkt. Nadat we twee dagen op pad waren voelde ik me langzaam opknappen. Natuurlijk werd de situatie objectief gezien niet beter, maar het verzetten van de zinnen, nieuwe omgevingen, nieuwe geuren, uitzichten, elke dag wat anders doen….. ik houd er gewoon van en ik leef ervan op. In een kleine week bekeken we een mooie kloof in Zuid-Frankrijk; de grillige rotsen van Cap de Creus; zowel het huis van Dali in Cadaques als zijn museum in Figueres (foto); we slenterden door Barcelona én bezochten een wedstrijd van de gelijknamige voetbalclub waar we zo’n geweldige plek hadden dat we Neymar de één na de andere mooie actie uit zagen voeren op nog geen 20 meter van onze stoelen, en Messi schoot er één in die bijna recht op ons af kwam. Een goed bestede week ! Intussen stegen de tumormarkers ook gewoon lekker door. De stand is nu CEA 200 en CA 19.9 maar liefst 12.000. Inmiddels ronden we op de honderttallen af. Heel apart toch, dat ik twee jaar geleden toen ik mijn diagnose kreeg, me veel slechter en zieker voelde dan nu. Maar de waardes waren toen respectievelijk 7 en 980.

Advertisements


Oudjaarslicht

pier
Tijdens een heerlijke oudejaarswandeling langs de pier genoot ik niet alleen van mijn gezelschap en het gesprek, maar ook van het prachtige lichtspel dat zich boven het water ontvouwde. En natuurlijk van de meeuwen, die ik altijd zo stoer en ondeugend vind… meeuw


In Goethe’s voetsporen III

goethewegOp 10 december 1777 vertrok Goethe vanaf Torfhaus om de Brocken te beklimmen. Er waren toen nog geen mooi aangelegde wandelpaden, laat staan bordjes om je de weg te wijzen. Er lag wel een dik pak sneeuw.
Toen ik vanmorgen, 8 december, naar Torfhaus reed leek het alsof dát in 2014 niet het geval zou zijn. Volledig sneeuwvrij hier bij mijn appartement. Maar toen ik 30 van de 50 kilometer had afgelegd, kwam ik tot mijn stomme verbazing ineens in de verse sneeuw terecht. Er was vers gepekeld, en sneeuwschuivertjes waren bezig parkeerplaatsen zichtbaar te maken. Vannacht was een flink pak sneeuw gevallen. Het was echt prachtig. Zingend reed ik verder naar Torfhaus waar ik over een nagenoeg maagdelijk sneeuwdek de wandeling begon. Drie wandelaars waren me voor, zag ik aan hun voetstappen. Ik had al geschreven dat ik de Brocken niet zou gaan halen. De tocht is ca 8 km (dus 16 heen en terug). Toen ik omdraaide was het nog 3,3 km. Reken maar uit, dan heb ik toch nog wel zo’n 9 kilometer gelopen in een verstild winterlandschap. Heerlijk.
brockenpad


In Goethe’s voetsporen II

hexentanzplatzNa ruim een uur klimmen was ik op de Hexentanzplatz en keek naar beneden, naar het groepje gebouwen in de kloof waar ik de avond ervoor forel had gegeten (als je op de foto klikt zie je het veel beter). Het was een mooie wandeling door het bos, langs een klein beekje. Maar het kostte me wel al mijn kracht. De snelheid waarmee ik achteruit ga is zorgelijk. Kon ik tijdens mijn vorige bezoek aan Duitsland, een maand geleden, geen één reden bedenken waarom ik maandag 8 december niet de Brocken zou kunnen beklimmen (ik heb zelfs oude skikleding meegenomen voor als het heel koud zou zijn of er sneeuw zou liggen), en verheugde ik me stiekem op misschien een korte cursus langlaufen: inmiddels weet ik dat ik die tocht naar de Brocken niet kan volbrengen. Continue reading


In Goethe’s voetsporen I

goetheVrijdag was ik in Thale, in voormalig Oost-Duitsland, een dorpje bij de Bode-rivier die hier door een prachtige diepe kloof heen stroomt. Ik wandelde over een pad langs de Bode die beneden mij met geweld voortraasde. Onder mijn voeten kraakte het ijs, aan de rotsen hingen mooie ijspegelformaties. In het mistige winterweer was het landschap met de kalen bomen en de grote uitgesproken rotsformaties die van beide kanten over mij heen leunden haast mysterieus. Halverwege het pad zag ik ineens deze plaquette, als het ware in de rots ingebeiteld. Goethe heeft toen hij jong was veel rondgewandeld in de Harz, en daar zijn ze hier heel erg trots op. Ik sloot de dag af bij een lokale forelrokerij waar ze in t weekend de forellen die ze zelf uit de Bode opgevist hebben, in een grote op hout gestookte rookoven bereiden. Continue reading


Een plek onder de zon

Pas liep ik, nog steeds in de karoo, waar de wind me heenbracht. In de buurt van een solitaire wilg aangekomen ging de bijenradar aan. En jawel, een bijenvolk! Driftig waren ze rond de ingang van hun huis aan het cirkelen. Ik had het vermoeden dat dit zéker zo’n pittig volk was als het Afrikaanse bijenvolkje dat mij in december achterna kwam, gezien het fanatisme waarmee ze hard zoemend bij de boom bezig waren. Toen leverde dat me een dik gezicht en dikke voet op. Ik bleef deze keer dus maar eens veilig op afstand en onder de wind. Daarom zijn er geen bijen te zien op de foto, maar alleen bij benadering waar de ingang van hun huis is. Het was wel helemaal volgens het boekje: een iets verhoogd stukje land met daarop een boom, de ingang van het nest was op ca 1,8 m hoogte van de voet van de boom, en op ca 2,5 m hoogte vanaf de lagere grond eromheen. Vrij uitzicht over de omgeving, een beetje schaduw, maar ook zon, en de ingang goed beschermd met een grote dode grote tak ervoor. Wat wil je als bij nog meer.
plek-onder-de-zon-1  plek-onder-de-zon-2

Continue reading