cariensblog

het blijft pionieren …

Oergevoelens

Het is fascinerend om te ervaren wat er gebeurt als -al dan niet gerechtvaardigd- een idee als ‘misschien kan ik toch doorleven …. nog even… of misschien wel een jaar in goede conditie erbij?’  postvat in je hoofd. De aanleiding was indirect, gisteren, een artikel over lotgenoten in een vergelijkbare situatie, ik postte erover, maar het fascinerende wat er gebeurt is de confrontatie met het OER in je leven. De oerdrift. Het overlevingsinstinct waardoor je ineens ‘aan’ schiet en je realiseert hoe sterk die vonk, dat wat Spinoza de conatus noemt en de essentie van ieder levend wezen, het zich willen manifesteren en uitdrukken van die essentie in het leven, hoe sterk die oervonk is. Mijn ascites buik, moeheid, falende lever en darmen, alle heftige dingen die ik de laatste tijd meemaak en die mij doen ervaren hoe in mij de winter binnentreedt de laatste weken, in één klap verschuift het perspectief en plaats ik al die zaken in een soort ‘wel of niet te behappen’-kader. Nu, een dagje later is die golf weer wat gaan liggen en kan ik er met wat meer afstand naar kijken. Wonderlijk. En het heeft ook wel iets moois, die enorme oerkrachten in ons. Die er, ondanks alles, gewoon zijn.

Comments are closed.