cariensblog

het blijft pionieren …

Verstilling

Na een paar intense weken die vooral in het teken van afscheid stonden, begint nu de verstilling. Gisteren zat ik uren op mijn viskrukje op de Holterberg en ademde de heidelucht in. De zon. Ik probeerde me bewust te zijn van iedere vogel, iedere windvlaag, iedere auto die in de verte voorbijzoefde. Alles wat zich voordeed in volle aandacht ervaren.
Het leven verstilt in mij. Fysiek wordt ik lichter, slapper, het aftakelen is begonnen. Waar ooit een huid een spier omspande zie ik nu een zakje botten; mijn buik spant zich daarentegen op alsof ik een grote ballon meedraag. Een hap eten smaakt goed maar daarna is er een kwartier lang een kabaal in mijn lichaam om te proberen iets met dat voedsel te doen. Dit is de realiteit van deze fase die net zo echt is als de mooie momenten van diepe verbinding met anderen. Mijn wens is om alle fases die het leven biedt met open blik mee te maken en aan te gaan. Ik probeer me ook nu nog, ieder moment, ten volle voor het leven open te zetten. Met de energie die ik daar nu nog voor heb.

Advertisements

Comments are closed.