cariensblog

het blijft pionieren …


Leven in overgave

Vanmiddag lag ik naar buiten te kijken, een half uur lang zeker, naar het spel van de regen en de wind in de boomtakken voor het raam. Het ruisen van de auto’s door de plassen en een enkele sirene vormden het geluidsdecor.
Wat is leven in overgave, leven in het hier en nu, als je leven bestaat uit liggen op de bank en de diverse loopjes van de bank naar de keuken, trots als je nog een wasje er zelf in kan doen of een kopje af kan wassen ? Vragen die je je zolang je leven ‘normaal’ verloopt niet afvraagt. Ik onderzoek wat zachtheid en openheid betekent in deze broze fase van mijn leven. Wat ik nog beteken voor mezelf, kan betekenen voor anderen… terwijl de dagen traag langsglijden, in tegenstelling tot de onstuimige wolken in het herfstige weer.


Verstilling

Na een paar intense weken die vooral in het teken van afscheid stonden, begint nu de verstilling. Gisteren zat ik uren op mijn viskrukje op de Holterberg en ademde de heidelucht in. De zon. Ik probeerde me bewust te zijn van iedere vogel, iedere windvlaag, iedere auto die in de verte voorbijzoefde. Alles wat zich voordeed in volle aandacht ervaren.
Het leven verstilt in mij. Fysiek wordt ik lichter, slapper, het aftakelen is begonnen. Waar ooit een huid een spier omspande zie ik nu een zakje botten; mijn buik spant zich daarentegen op alsof ik een grote ballon meedraag. Een hap eten smaakt goed maar daarna is er een kwartier lang een kabaal in mijn lichaam om te proberen iets met dat voedsel te doen. Dit is de realiteit van deze fase die net zo echt is als de mooie momenten van diepe verbinding met anderen. Mijn wens is om alle fases die het leven biedt met open blik mee te maken en aan te gaan. Ik probeer me ook nu nog, ieder moment, ten volle voor het leven open te zetten. Met de energie die ik daar nu nog voor heb.


Juwelen op mijn pad

Het is een bekende uitspraak: de grootste hobbels in je leven blijken de grote diamanten op je pad. De laatste dagen ben ik veel bezig met die diamanten en andere juwelen die mijn persoonlijke pad opsieren, de analogie met de diamanten laat me niet los. Ons levenspad is bezaaid met prachtige juwelen in de vorm van vrienschappen. Ik heb zulke ontroerende afscheidsmails en brieven gekregen, ik voer deze dagen zulke intense gesprekken met vrienden die me na aan het hart liggen: al die mensen die mijn leven beroeren en wiens leven ik heb mogen beroeren, dit zijn stuk voor stuk schitterende juwelen met hun eigen kleur en vorm die mijn pad bijlichten, verdiepen, laten sprankelen en bijzonder maken. Ik ben met dankbaarheid vervuld als ik over mijn pad uitkijk en al die prachtige ontmoetingen zie die mij gegund zijn in het leven. Ik ben ‘s avonds vaak verbaasd over de schoonheid van de gesprekken en interacties die ik de afgelopen dag heb mogen beleven. En of het nou gaat om mensen die ik al meer dan 25 jaar ken of om kersverse vrienden lijkt minder belangrijk: de kwaliteit van het contact kan ieder moment, hier , nu, ontstaan. Ook deze fase van het leven, het loslaten en afscheid nemen, is mooi. Niet op de momenten waarop pijn of misselijkheid alles overschaduwt natuurlijk, dan vernauwt en verkrampt het perspectief. Maar in de momenten waarin er wel ruimte is voor openheid naar de wereld is het leven prachtig. Ook nu. Ook in deze omstandigheden blijft het leven het leven.


Astra Zeneca geeft pillen niet (maar met lever of nierproblemen zou ik ze wél krijgen)

Eergisteren bereikte een Kafkaësk avontuur haar climax, met de uiteindelijk rechtstreekse afwijzing van Astra Zeneca om mij het middel Olaparib ter beschikking te stellen. Dat wil zeggen: als ik nou toevallig een leverfunctiestoornis zou hebben bovenop dat wat ik heb, dan zou ik het wél kunnen krijgen, als onderdeel van een trial. Jaja…..
Continue reading