cariensblog

het blijft pionieren …


Nachtelijke overdenking

De afgelopen weken was ik niet alleen druk met het proberen het middel olaparib te krijgen (nee, helaas, nog steeds geen succes), maar ik moest ook dealen met het steeds slapper en zieker worden en de realiteit dat de nabije toekomst ook kan zijn dat ik het leven los moet laten. Nog voordat we een weekje weggingen schreef ik iets in mijn schrijfboekje over het verschil tussen de (algemene) levenskracht en de (specifieke) ego-kracht in het leven. Ik deel het met jullie.

Het leven als kracht, onpersoonlijk, die zich tijdelijk als ‘Carien’ manifesteert
versus
De illusie van het ik-ego Carien die voelt/vindt/weet dat ze het leven heeft en dit niet wil opgeven om niet opgeheven te worden.

Maar het benoemen als illusie is te makkelijk. Er zijn meer lagen. Waar anders dan in zelfbewuste wezens reflecteert het leven op zichzelf, onderzoekt, betast, ruikt en voelt het zichzelf… De zelfbewuste manifestaties zijn ook het groeiende bewustzijn dat het leven is. Die ‘ikken’ zijn niet zomaar iets, die voegen iets moois toe aan alles wat het leven is. Ego’s hebben in die zin ook een functie. Hebben waarde. En bij ego hoort nou eenmaal onlosmakelijk het er willen zijn, ergo: niet dood te gaan. Niet te verdwijnen. Het is niet mogelijk dat ik dat niet ervaar.


Heerlijk er tussenuit

daliSoms is het heel fijn dat er mensen om je heen zijn die je zo goed kennen dat ze soms beter weten wat je nodig hebt dan jij zelf denkt. Nadat we twee dagen op pad waren voelde ik me langzaam opknappen. Natuurlijk werd de situatie objectief gezien niet beter, maar het verzetten van de zinnen, nieuwe omgevingen, nieuwe geuren, uitzichten, elke dag wat anders doen….. ik houd er gewoon van en ik leef ervan op. In een kleine week bekeken we een mooie kloof in Zuid-Frankrijk; de grillige rotsen van Cap de Creus; zowel het huis van Dali in Cadaques als zijn museum in Figueres (foto); we slenterden door Barcelona én bezochten een wedstrijd van de gelijknamige voetbalclub waar we zo’n geweldige plek hadden dat we Neymar de één na de andere mooie actie uit zagen voeren op nog geen 20 meter van onze stoelen, en Messi schoot er één in die bijna recht op ons af kwam. Een goed bestede week ! Intussen stegen de tumormarkers ook gewoon lekker door. De stand is nu CEA 200 en CA 19.9 maar liefst 12.000. Inmiddels ronden we op de honderttallen af. Heel apart toch, dat ik twee jaar geleden toen ik mijn diagnose kreeg, me veel slechter en zieker voelde dan nu. Maar de waardes waren toen respectievelijk 7 en 980.


Het is zo stil …

Onlangs kreeg ik een heel lief en bezorgd mailtje met deze titel. Inderdaad, ik heb al een week of twee niet geblogd. Best lang voor mijn doen. Het is ook een rare fase. Ik zit te wachten op dat middel (nog steeds hoop dat ik het zal krijgen maar voorlopig is het dus niet zover), maar intussen vloeit het leven langzaam uit me weg. Ik slaap steeds meer, eet steeds minder, en als ik mezelf toch dwing te eten voel ik me daarna echt heel slecht… al die symptomen waarvan je weet dat het foute boel is. Ik heb het gevoel dat als het nog lang duurt, dat middel er niet meer toe zal doen, want dan heeft mijn lichaam (= heb ik) de kracht niet meer het tij te keren. Het is stil… dat klopt eigenlijk wel. In mij en om mij. Met het wegvloeien van de energie treedt ook een verstilling binnen. Ik denk niet zo veel. Om me heen zie ik het leven doorgaan, via het leven van mijn vrienden maar ook gewoon in de natuur en alles om me heen, maar ik lijk in een cocon van stagnatie terecht te zijn gekomen.
De komende week gaan we er tussenuit. Even de zinnen verzetten. Andere dingen op het netvlies. Het was niet mijn idee, maar ik denk als ik eenmaal onderweg ben wel een goed idee.